Aşağıdaki karar tasarısı Marx tarafından 16 Kasım 1869’daki toplantısında İrlanda sorunu hakkındaki tartışma sırasında Genel Meclis’e sunulmuştur.

1869 yazında ve güzünde İrlanda hapisteki Fenianların serbest bırakılması talebiyle geniş çaplı eylemlere sahne olmuştu. Limerick ve başka kentlerdeki çok sayıda gösteride İrlandalılar Britanya’ya İrlandalı devrimcilerin serbest bırakılması için dilekçeler göndermişti.

O zaman Britanya hükümetinin başında olan Gladstone, bu af kampanyasının başını çekenlerden Helm O’Shea ve Isaac Butt’a gönderdiği ve The Times gazetesinde de yayınlanan cevabında bu talepleri red ettiğini açıklamıştı.

İngiltere’de hapisteki Fenianların savunusu doğrultusunda ikinci kampanya Genel Meclis üyelerinin inisiyatifiyle örgütlendi. Britanya hükümetinin tutuklu Fenian militanlarının serbest bırakılması talebini red etmesi üzerine 24 Ekim’de Londra’da yaklaşık 200 bin işçinin katıldığı bir protesto eylemi oldu. Kızı Jenny’nin Ludwig Kugelmann’a gönderdiği 30 Ekim 1869 tarihli mektuba bakılırsa   Marx da bu eyleme katılmıştı.

26 Ekim’de Genel Meclis İrlandalı mahpuslarla dayanışma için İngiltere halkına bir çağrı metnini benimsedi ve Marx, Jung, Ecarius ve Lucraft’tan oluşan bir komisyonu bu konuda görevlendirdi.

Her ne kadar Marx’ın önerisi daha geniş bir kapsamda olsa da 9 Kasım’da Genel Meclis Britanya hükümetinin İrlandalı tutsaklara ilişkin tutumu ve İngiliz işçi sınıfının İrlanda sorunu hakkındaki tutumu hakkında tartışmaya karar verdi. Marx bu tartışma sırasında iki kez söz aldı. Onun karar tasarısı 30 Kasım’da reformist bir sendikacı olan Odger’in bir şerhiyle Genel Meclis tarafından oybirliği ile kabul edildi.

“İrlandalıların tutuklu İrlandalı yurtseverlerin serbest bırakılması konusundaki talebine cevaben (O’Shea’ya 18 Ekim 1869 tarihli, ve Isaac But’a 23 Ekim tarihli mektuplarında, ayrıca Dublin’li eski orman korucularına hitap ederken) Gladstone’un İrlanda ulusuna hakaret ettiğini;
Siyasal af konusunda hem kötü bir hükümetin mağdurlarını hem de yönetilen halkı aşağılayan koşullar dayattığını;
Konumunun kendisine yüklediği sorumluluğa rağmen açıkça ve coşkuyla Amerikalı kölecilerin isyanını alkışladığını ve İrlanda halkına pasif bir itaat doktrinini vaaz ettiğini;
Bay Gladstone tarafından kıvançla teşhir edilen İrlandalıların serbest bırakılmasına boyun eğmesinin onun rakipleri olan muhafazakarların bakanlık makamını terk etmesine yol açtığını;
göz önünde bulunduran
Enternasyonal İşçi Birliği Genel Meclisi İrlanda halkının tutsakların serbest bırakılması konusundaki hareketinin yüceliğine olan hayranlığını ifade eder.“